Affan III

-


-Ben Cansu. Yirmi dört yaşındayım. Muhabirim.

  İlk defa muhabirim demekten korkuyorum. İlk defa karşımdakini sevgisiz bırakmayacağımı haykırmak istiyorum.

-Tanıştığıma memnun oldum diyorum ve onun cevabını bekliyorum. Eğer ben de derse onu kardeşim sayacağım. Eğer ben de derse kardeşlerine ismimi öğretip onların ablası olacağım. Ben de derse ona can suyu olacağım. Babasını bulacağız. Yetkililere ulaşacağız. Eğer ben de derse onu okutup tüm Türk halkının ona karşı sorumluluğunu üstleneceğim. Ben de derse o iki gururlu ve izzetli gözü layık olduğu yere ulaştıracağım.   Ve Affan’ın cevabı,

 “Ben de”  

  Tarih 18 Mart 2018. Ben de dediği o günden beri Affan’a kardeşleri Muhammed’e, Bera’ya, Asaf’a ve Betül’e kardeşim diyorum günden beri onları hayatımın en anlamlı noktasına koyuyorum. Bütün arkadaşlarım arkadaşları oluyor. 10 günde kardeş olur mu? 10 günde karşındakine güvenilir mi? Bu sorularımın bütün cevaplarını Affan’ın gözlerinde buluyorum bu 10 gündür. 10 gündür cevap aradığım bir soru daha var. Affan’ın babası Süleyman… Yaşıyor mu? Affan ile 10 gün boyunca bakmadığımız kayıt sormadığımız yetkili kalmıyor. Ama bugün düğümün çözüleceği gün oluyor. Ve Süleyman’ın şehit düştüğünü öğreniyoruz. İşte o an Affan’ın gözünde ilk defa yaş görüyorum. Sonra bir anlık Dünya’ya Affan’ın gözünden bakıyorum.    Ana yok, baba yok, yanında seni himaye edecek bir büyüğün yok, vatanın yok. Gözlerini ilk kez açtığın toprak yok. Geleneğin yok. Sevdiğin bir yemek, kıyafet, müzik yok. Sadece sen varsın. Vahşi bir habitattan çıkıp kafese konulan bir aslan gibi. Yalnızsın. Seni anlamasını beklediğin kimse yok. Küseceğin kimsen yok bu hayatta. Hastayken sana bakacak kimsen yok. Bu kâinatta bir sen varsın bir Rabbin var bir de kardeşleri.   İşte Affan olmak bu demek diye düşünüyorum. Affan olmak diyorum ve sadece gözlerim konuşuyor.  Aradan 2 saat geçiyor. Türkiye’deki herkes ekranda. Ben Affan’ı izlerken herkes Afrin’i izliyor. Afrin’deki bayrak diken yiğit askeri izliyor. Defalarca, doyumsuzca. Herkes Afrin’de al bayrağı izliyor. Sonra Affan bana bakıyor. Gülümseyerek. Gözünden yaş akan bir çocuk niye gülümser? Sonra elimden telefonu alıyor ve o da bir milletle beraber Afrin’i izliyor. Türk halkından farklı izliyor Afrin’i Affan. Affan kendi vatanının kurtarılmasını izliyor. Kendi vatanında kötülüklerden arınmış yeri izliyor. Toprağını alnına koyacak yeri izliyor Affan. Affan telefonu öpmeye başlıyor. Öpüyor, öpüyor, alnına koyuyor. Sonra telefonu bırakıp sokağa koşuyor.  Ben de arkasından gidiyorum. Koşuyor, koşuyor sonra bir apartmanın giriş katına asılmış Türk bayrağını alıyor. Öpüyor, öpüyor, alnına koyuyor. Ve al bayrağı gözyaşlarıyla ıslatıyor. Sonra bana geliyor ve kulağıma eğilerek diyor ki;

 “Abla, bizi vatanımıza götür.”

 

-Neslinur Şahin

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Umutlarım Öldü

-
Resim
Bu bir Filistin faciası! Donuyor içimdeki buzlar, Eriyor umutlar kafatasımda, Az yaşanmışlıklar kayboluyor turab olmuş sokaklarda.  Bir bomba duruyor yanı başımda, Çocuk çığlığı karışıyor kanıma. Kanım! Kanım donuyor damarlarımda. Bir ışık arıyorum, Bir tohum. Bir tohum yeşermez mi betonlar arasında, Bir ses yetişmez mi kundaktakine, Bir umut ısıtmaz mı onca yüreği? Peki bir türkü, Bir türkü yakar mı tüm acıları? Hiç sanmam! Hesapsız yakalandık büyük faciaya, Belki de daha çok vicdansız! Başımız sağolsun, Umutlarım Öldü! Zeynep Albayoğlu
Devamı

İki Bin Çocukları

-
Resim
  Fanilik. Bir yerde dinledim, dünya için düş yeri diyordu. Gerçekten de öyle. Kontrolün kendimizde olduğuna inandığımız zamanlara gülüp geçiyorum şu an. Kim olabilecekleri tahmin edebilir ki şu düş yerinde?  Gelecek hep bir bulmaca. Çözmek istersen vakit kaybı. Ama bir bulmaca. Geçmiş ise pişmanlık caddesi. Girince çıkamıyorsun oradan. Şu an ise bir mavi kuş. Ya yakalayıp onunla ilgilenirsin ya da uçup gitmesine izin verirsin.  İlgilenirsen o kuş seni asla bırakmaz. Gelecek bulmacasını çözmeden sonucunu bulduğunu fark edersin. Yanındaki o mavi kuş sen onunla ilgilendikçe o kadar güzelleşir ki pişmanlık caddesine girmeyi aklına bile getirmezsin.  Ey nefs! sana diyorum. Bırak artık zaman ganimetini caddelere, sonucu olmayan bulmacalara harcamayı.  İnanıyorsan gerçekten bekle ve mavi kuşla ilgilen. Elinden geleni yap sonra tevekkül et. Seni yaradan , seni senden daha iyi biliyor. Bırak. Teslim ol.   Büyükler daha güzel söyledi. Mantıku’t Tayr dan: “...
Devamı

Emin Olamamak

-
Resim
  Kim bilir kaç kere sildim tekrar yazdım ilk cümleyi. Doğru kelimeyi bulup başlamak gerek cümleye diye düşündüm ilk. Düşünerek doğru kelimeyi bulmak için harcadığım vakit, harekete geçmeme engel oldu.   Sonra aslında önemli olanın bir cümleye başlamak olduğunu anladım. Sadece yazdım aklımdan geçenleri ve siz de okudunuz buraya kadar.   Hayatımda da hep böyle oldum ben. Korktum, kaçtım. Ya doğru değilse diye. Başlamaya bile tenezzül etmedim bazen. Güvenemedim. Emin olamadım. Arkası bir dolu pişmanlık..   Oysa sadece içinden gelenleri aktarmalı insan ki kaybetmesin o anı. Çünkü o an bir kere geliyor. İçi dışı bir olmalı insanın ve aynı zamanda her doğruyu her yerde söylememeli.   Zamanımız çok kısıtlı bu dünyada. Hepimiz bir görev için varız ayrıca. Doğruyu yaşarken temsil etmek. Ya da büyüklerin dediği gibi “ Halk içinde hakla olmak.” . O yüzden emin olamamakla vakit kaybetmemeli insan. Yapmak ve var olduğumuzu belli etmek için bizim zamana ihtiyacımız...
Devamı