Bana Dair Her Şey

-

 -one 




 Birkaç gündür yaşadığım üzüntü ve keder beni çok yormuştu. Daha fazla düşünmemek ve her şeyden kaçmak istiyordum. Herkesin uyuduğu bu vakitte kendimi sokaklara teslim ettim. Bomboş, sessiz sokaklar bana huzur veriyordu. Ne kadar az insan o kadar huzurdu benim için. Eskiden bunu düşündüğümü söylesem beni tanıyanların bana ne kadar çok gülecekleri geldi aklıma. Onlara göre herkesle iyi geçinen hatta asla bir sorunu olmayan biriydim. Gerçi kim bilecekti ki benim bu halimi… Herkes herkesin aynasıydı sonuçta. Beni üzen ve kedere sürükleyenlerden biri de buydu işte. Onlara baktığımda siyah yüzler görüyordum. İnsanın ruhunu anlamayan sadece dış güzellikle ilgilenen karanlık yüzler. Zamanla onların yüzünde kendimi gördüğümü fark ettim. Söylediğim sözlerle onları kendimden uzaklaştırdım.  Kaçmak istiyordum kendimden.  Neden buradayım ki…

 “Hayırdır çok dertlisin” dedi bankta oturan ihtiyar ses. Kaçma hevesiyle daldığım düşüncelerin beni sahil yolunun ortasında durdurduğunu ve ihtiyar sesin orada oturduğunu fark etmemiştim. “Öyle mi gözüküyorum sana?” dedim. Beni öyle görüyorsa o da dertli olmalıydı. Yüzündeki zaman çukurlarının arasından iki siyah gözüyle beni süzdü daha sonra yanına oturmam için eliyle çağırdı. Sessizce komutu yerine getirdim. Konuşmadık. Karadeniz’in sularını dinledik karanlıkta. Ardından birkaç köpek uluması sesi duyuldu. Tam bir şey söyleyecektim ki sabah ezanı okundu. Ezan bittikten sonra ihtiyar bir dua edip bana şunları söyledi “ Evlat, dünya nedir bilir misin? Bir noktadan ibaret. Onca gezegenin arasında bir noktacık sadece. Peki, biz neyiz o zaman? Noktanın içerisindeki başka bir nokta. İnsanlığımız ve düşüncelerimiz kadarız şu noktada.” Güldü. “Ne kadar garip değil mi… Bu kadar küçük bir noktanın kendini bir cümle sanması.”   Elini bacağıma koyup “Gel seni bir yere götürmek istiyorum. Ama önce namaz kılalım.” dedi. Kendimden ilk defa kurtulmuş hissediyordum. İhtiyarın götüreceği yeri de merak etmiştim açıkçası. Teklifini kabul ettim. O önde ben arkada caminin yolunu tuttuk. 



-bazen feyza bazen halleyla


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Umutlarım Öldü

-
Resim
Bu bir Filistin faciası! Donuyor içimdeki buzlar, Eriyor umutlar kafatasımda, Az yaşanmışlıklar kayboluyor turab olmuş sokaklarda.  Bir bomba duruyor yanı başımda, Çocuk çığlığı karışıyor kanıma. Kanım! Kanım donuyor damarlarımda. Bir ışık arıyorum, Bir tohum. Bir tohum yeşermez mi betonlar arasında, Bir ses yetişmez mi kundaktakine, Bir umut ısıtmaz mı onca yüreği? Peki bir türkü, Bir türkü yakar mı tüm acıları? Hiç sanmam! Hesapsız yakalandık büyük faciaya, Belki de daha çok vicdansız! Başımız sağolsun, Umutlarım Öldü! Zeynep Albayoğlu
Devamı

İki Bin Çocukları

-
Resim
  Fanilik. Bir yerde dinledim, dünya için düş yeri diyordu. Gerçekten de öyle. Kontrolün kendimizde olduğuna inandığımız zamanlara gülüp geçiyorum şu an. Kim olabilecekleri tahmin edebilir ki şu düş yerinde?  Gelecek hep bir bulmaca. Çözmek istersen vakit kaybı. Ama bir bulmaca. Geçmiş ise pişmanlık caddesi. Girince çıkamıyorsun oradan. Şu an ise bir mavi kuş. Ya yakalayıp onunla ilgilenirsin ya da uçup gitmesine izin verirsin.  İlgilenirsen o kuş seni asla bırakmaz. Gelecek bulmacasını çözmeden sonucunu bulduğunu fark edersin. Yanındaki o mavi kuş sen onunla ilgilendikçe o kadar güzelleşir ki pişmanlık caddesine girmeyi aklına bile getirmezsin.  Ey nefs! sana diyorum. Bırak artık zaman ganimetini caddelere, sonucu olmayan bulmacalara harcamayı.  İnanıyorsan gerçekten bekle ve mavi kuşla ilgilen. Elinden geleni yap sonra tevekkül et. Seni yaradan , seni senden daha iyi biliyor. Bırak. Teslim ol.   Büyükler daha güzel söyledi. Mantıku’t Tayr dan: “...
Devamı

Emin Olamamak

-
Resim
  Kim bilir kaç kere sildim tekrar yazdım ilk cümleyi. Doğru kelimeyi bulup başlamak gerek cümleye diye düşündüm ilk. Düşünerek doğru kelimeyi bulmak için harcadığım vakit, harekete geçmeme engel oldu.   Sonra aslında önemli olanın bir cümleye başlamak olduğunu anladım. Sadece yazdım aklımdan geçenleri ve siz de okudunuz buraya kadar.   Hayatımda da hep böyle oldum ben. Korktum, kaçtım. Ya doğru değilse diye. Başlamaya bile tenezzül etmedim bazen. Güvenemedim. Emin olamadım. Arkası bir dolu pişmanlık..   Oysa sadece içinden gelenleri aktarmalı insan ki kaybetmesin o anı. Çünkü o an bir kere geliyor. İçi dışı bir olmalı insanın ve aynı zamanda her doğruyu her yerde söylememeli.   Zamanımız çok kısıtlı bu dünyada. Hepimiz bir görev için varız ayrıca. Doğruyu yaşarken temsil etmek. Ya da büyüklerin dediği gibi “ Halk içinde hakla olmak.” . O yüzden emin olamamakla vakit kaybetmemeli insan. Yapmak ve var olduğumuzu belli etmek için bizim zamana ihtiyacımız...
Devamı