İki Ölümsüz

-


“Gitme! Daha sana söylemedim bazı şeyleri. İçimde tuttum sakladım. Dur! Bırakma beni.”

Bu şekilde haykıran gözleriydi. Dili ise bambaşka şeyler söylüyordu; ondan nefret ettiğini, bir daha karşısına çıkmaması gerektiğini… Onu düşünmekle geçirdiği zamana lanet ettiğini bile söylüyordu.

Sevgili ise gitmişti. Dile inanan sevgiliye sevgili mi denirdi?





Yalnız kalmıştı etrafa savurduğu ve savurmaya cesaret edemediği kelimelerle. Karanlık adeta onu esir etmişti. Ruhu karanlıkla dans ediyordu. Dans ederken düştüğünün farkındaydı aslında. Tatlı gelmişti hayal çukuruna düşmek. Gerçeklerden kaçmak; sevgiliden kaçmak…

Gözler dile küsmüştü, dil ise sevgiliye.

Yine bir sabah kalktı zikr vaktinde. Kalktı. Temizlendi. Ruhunu aydınlığa çekmek için diz çöktü. Bıraktı gözlerindeki akarsuları.

Dil yalvardı. Gözler sustu.

Dil sustu. Gözler haykırdı.

“Affet beni! Ne olur affet… Ben pişmanım.”  dedi dil.

“Neden aldın onu benden! Beni de al! Kavuştur bizi!”  dedi gözler.

Sonrası sessizlik…

Bundan sonra ne dil konuştu ne de gözler haykırdı. Sadece yankılanan siren sesleri ve geride kalanların hıçkırıkları kaldı.

 

“Dayanamazsın dalganın heybetine
Korkup çevirirsin kafanı”





-bazen feyza bazen halleyla



 

 

 

 

 

 


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Umutlarım Öldü

-
Resim
Bu bir Filistin faciası! Donuyor içimdeki buzlar, Eriyor umutlar kafatasımda, Az yaşanmışlıklar kayboluyor turab olmuş sokaklarda.  Bir bomba duruyor yanı başımda, Çocuk çığlığı karışıyor kanıma. Kanım! Kanım donuyor damarlarımda. Bir ışık arıyorum, Bir tohum. Bir tohum yeşermez mi betonlar arasında, Bir ses yetişmez mi kundaktakine, Bir umut ısıtmaz mı onca yüreği? Peki bir türkü, Bir türkü yakar mı tüm acıları? Hiç sanmam! Hesapsız yakalandık büyük faciaya, Belki de daha çok vicdansız! Başımız sağolsun, Umutlarım Öldü! Zeynep Albayoğlu
Devamı

İki Bin Çocukları

-
Resim
  Fanilik. Bir yerde dinledim, dünya için düş yeri diyordu. Gerçekten de öyle. Kontrolün kendimizde olduğuna inandığımız zamanlara gülüp geçiyorum şu an. Kim olabilecekleri tahmin edebilir ki şu düş yerinde?  Gelecek hep bir bulmaca. Çözmek istersen vakit kaybı. Ama bir bulmaca. Geçmiş ise pişmanlık caddesi. Girince çıkamıyorsun oradan. Şu an ise bir mavi kuş. Ya yakalayıp onunla ilgilenirsin ya da uçup gitmesine izin verirsin.  İlgilenirsen o kuş seni asla bırakmaz. Gelecek bulmacasını çözmeden sonucunu bulduğunu fark edersin. Yanındaki o mavi kuş sen onunla ilgilendikçe o kadar güzelleşir ki pişmanlık caddesine girmeyi aklına bile getirmezsin.  Ey nefs! sana diyorum. Bırak artık zaman ganimetini caddelere, sonucu olmayan bulmacalara harcamayı.  İnanıyorsan gerçekten bekle ve mavi kuşla ilgilen. Elinden geleni yap sonra tevekkül et. Seni yaradan , seni senden daha iyi biliyor. Bırak. Teslim ol.   Büyükler daha güzel söyledi. Mantıku’t Tayr dan: “...
Devamı

Emin Olamamak

-
Resim
  Kim bilir kaç kere sildim tekrar yazdım ilk cümleyi. Doğru kelimeyi bulup başlamak gerek cümleye diye düşündüm ilk. Düşünerek doğru kelimeyi bulmak için harcadığım vakit, harekete geçmeme engel oldu.   Sonra aslında önemli olanın bir cümleye başlamak olduğunu anladım. Sadece yazdım aklımdan geçenleri ve siz de okudunuz buraya kadar.   Hayatımda da hep böyle oldum ben. Korktum, kaçtım. Ya doğru değilse diye. Başlamaya bile tenezzül etmedim bazen. Güvenemedim. Emin olamadım. Arkası bir dolu pişmanlık..   Oysa sadece içinden gelenleri aktarmalı insan ki kaybetmesin o anı. Çünkü o an bir kere geliyor. İçi dışı bir olmalı insanın ve aynı zamanda her doğruyu her yerde söylememeli.   Zamanımız çok kısıtlı bu dünyada. Hepimiz bir görev için varız ayrıca. Doğruyu yaşarken temsil etmek. Ya da büyüklerin dediği gibi “ Halk içinde hakla olmak.” . O yüzden emin olamamakla vakit kaybetmemeli insan. Yapmak ve var olduğumuzu belli etmek için bizim zamana ihtiyacımız...
Devamı