Affan

-
 

         
Tarih 10 Mart 2018.Günlerden pazartesi,saat 2.00-2.30 civarı..
        
 Şubat'ın yaradana havfından rüzgar ile ra'dı kendisine en sadık dost addetmesi,gecenin siyahına bir de ra'dın baskın hakimiyetini ekliyor.
         Sıcacık yataklarında yatan insanlara bir ezgi,bir ninni; uyuyamayan insanlara ise bir arabulucu,  kolların kenetlenmesi; umutsuz insanlara çökmesi için yeterli olan tek bir darbe; iştiyakever insanlara bir gölge; içini kocaman boşluklar kaplamış insanlara bir işaret ve bir deva; manevi olgunluğa erişmiş insanlara bir şükür menbaı, güven hissinin verdiği bir iç huzur; merakever insanlara yeni bir sual; hayat kasırgasında sürüklenen,bi gün dünyanın onu bırakacağını bile bile dünyayı bırakamayan insanlara sabah giyilecek bir mont,bot ve şemsiye..
         İşte böyle bir günde ,boyunun uzunluğunu kalbinin genişliğinden almış zannedilen bir çocuk var.Aynanın karşısına her geçtiğinde zaptedemiyeceği gür ve kalın saçları, masmavi gözlerini kapatıyor.Bir zamanlar tek üzüldüğü şey buydu: Deniz mavisi gözlerinin kapanması..Şimdi ne değişti de o gözleri esirger oldu insanlardan.Bir tebessümü ile insanları güldürmeye muktedir bu yüz nasıl olur da dudak kıvrımlarını kullanmayı unutur.
        İşte şu an tam da karşımda olan bu çocuk,merakever insanlara yağmurun verdiği his misillü yeni bir sual ve hayatımı değiştirecek bir işaret oluyor bana.Gecenin zifiriliğine ramak kala sokakta bir ben bir o..Sadece gözlerini gördüğüm,16-17 yaşlarında olduğunu çocuksu simasından sezimlediğim, kendisi mesleğinden, mesleği kendisinden şikayetçi gibi bir tavırla yolun karşısındaki kaldırıma oturuyor.Kafasında dönen düşünceler beni kıskanıyor olacak ki yirmi dakikadır kendisini izlediğimin farkında olmuyor...

        Gelecek çarşamba kaldığımız yerden devam etmek dileğiyle..
                                                                                                               
                                                                                                                           Neslinur Şahin

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Umutlarım Öldü

-
Resim
Bu bir Filistin faciası! Donuyor içimdeki buzlar, Eriyor umutlar kafatasımda, Az yaşanmışlıklar kayboluyor turab olmuş sokaklarda.  Bir bomba duruyor yanı başımda, Çocuk çığlığı karışıyor kanıma. Kanım! Kanım donuyor damarlarımda. Bir ışık arıyorum, Bir tohum. Bir tohum yeşermez mi betonlar arasında, Bir ses yetişmez mi kundaktakine, Bir umut ısıtmaz mı onca yüreği? Peki bir türkü, Bir türkü yakar mı tüm acıları? Hiç sanmam! Hesapsız yakalandık büyük faciaya, Belki de daha çok vicdansız! Başımız sağolsun, Umutlarım Öldü! Zeynep Albayoğlu
Devamı

İki Bin Çocukları

-
Resim
  Fanilik. Bir yerde dinledim, dünya için düş yeri diyordu. Gerçekten de öyle. Kontrolün kendimizde olduğuna inandığımız zamanlara gülüp geçiyorum şu an. Kim olabilecekleri tahmin edebilir ki şu düş yerinde?  Gelecek hep bir bulmaca. Çözmek istersen vakit kaybı. Ama bir bulmaca. Geçmiş ise pişmanlık caddesi. Girince çıkamıyorsun oradan. Şu an ise bir mavi kuş. Ya yakalayıp onunla ilgilenirsin ya da uçup gitmesine izin verirsin.  İlgilenirsen o kuş seni asla bırakmaz. Gelecek bulmacasını çözmeden sonucunu bulduğunu fark edersin. Yanındaki o mavi kuş sen onunla ilgilendikçe o kadar güzelleşir ki pişmanlık caddesine girmeyi aklına bile getirmezsin.  Ey nefs! sana diyorum. Bırak artık zaman ganimetini caddelere, sonucu olmayan bulmacalara harcamayı.  İnanıyorsan gerçekten bekle ve mavi kuşla ilgilen. Elinden geleni yap sonra tevekkül et. Seni yaradan , seni senden daha iyi biliyor. Bırak. Teslim ol.   Büyükler daha güzel söyledi. Mantıku’t Tayr dan: “...
Devamı

Emin Olamamak

-
Resim
  Kim bilir kaç kere sildim tekrar yazdım ilk cümleyi. Doğru kelimeyi bulup başlamak gerek cümleye diye düşündüm ilk. Düşünerek doğru kelimeyi bulmak için harcadığım vakit, harekete geçmeme engel oldu.   Sonra aslında önemli olanın bir cümleye başlamak olduğunu anladım. Sadece yazdım aklımdan geçenleri ve siz de okudunuz buraya kadar.   Hayatımda da hep böyle oldum ben. Korktum, kaçtım. Ya doğru değilse diye. Başlamaya bile tenezzül etmedim bazen. Güvenemedim. Emin olamadım. Arkası bir dolu pişmanlık..   Oysa sadece içinden gelenleri aktarmalı insan ki kaybetmesin o anı. Çünkü o an bir kere geliyor. İçi dışı bir olmalı insanın ve aynı zamanda her doğruyu her yerde söylememeli.   Zamanımız çok kısıtlı bu dünyada. Hepimiz bir görev için varız ayrıca. Doğruyu yaşarken temsil etmek. Ya da büyüklerin dediği gibi “ Halk içinde hakla olmak.” . O yüzden emin olamamakla vakit kaybetmemeli insan. Yapmak ve var olduğumuzu belli etmek için bizim zamana ihtiyacımız...
Devamı